Vanuit de ogen van de ‘captain’

Mensenlieven wat een hoop stress levert het teamleiderschap nog op voordat de Dabarperiode uiteindelijk begint. De laaste lootjes wegen inderdaad het zwaarst. Maar goed, al met al stond ik vol goede moed te trappelen om te gaan beginnen op de camping. Zaterdagmorgen samen met broertjelief door palief op de camping gedropt, en dan begint het echte werk. Met een team van 9 mensen, waarvan er 6 voor de eerste keer in hun leven Dabarist zijn, en waar ik alleen Dabarevaring hier op de camping had, alles in goede banen gaan leiden. Ik had er echt zin in. Nu voor het vijfde jaar hier op de camping moest dat vast goed komen.

En dan begint het echt. Wat ga ik er van terecht brengen? Ik moet eerlijk zeggen dat het best wennen was hoor. Nu ineens zo in die andere rol met 8 onbekenden van de camping in Elburg. Maar gelukkig was te teamspirit al gelijk aanwezig. Ondanks dat we maar 1 vergadering hadden gehad, en het laaste teamlid pas bij de camping voor ‘t eerst gezien werd. Dat beloofde al veel goeds! Tijdens de vergadering had ik iedereen al wijs gemaakt met de werkwijzen in Elburg, maar ja, wie leest de notulen nog even door? Of wie bedenkt alvast van te voren welke vragen hij of zij zou kunnen gaan stellen? Niemand toch? Tenminste ik zou ‘t ook niet gedaan hebben. Nu heb ik in ieder geval heel veel respect voor de persoon die mijn eerste Dabarperiode mijn ‘captain’ moest zijn. Na alles uitgelegd te hebben hoe de zaterdag in z’n werk zou gaan, is de rest de spullen gaan uitpakken en alles binnen het Lichtbaken en caravan eens rustig gaan bekijken. Marieke en ik zijn met Rob de eerste boodschappen gaan doen.

Tja, wat heb je dan nodig. De vier andere keren dat ik hier op camping in het team meedraaide, was het altijd het laaste team. Dus de meeste zaken lagen al in het Lichtbaken. Maar dat was nu niet het geval. En het weekend stond natuurlijk voor de deur, dus ook voor zondag moet alles ingekocht worden. Tja, dan is het weer even de hersens kraken. En alles moest natuurlijk ook niet te duur worden, want echte luxe, tja, dat hoort niet zo bij Dabar. Uiteindelijk kwamen we terug, met een berg frisdrank, chips uit de aanbieding, bitterballen, hamburgers, brood, bolletjes en nog heel wat prullaria.

‘s Middags was het folderen geslagen. Voor veel mensen nieuw, maar uiteindelijk een positieve ervaring om in contact te komen met de camping gasten. ‘t Was ook lekker warm, dus tja ‘t wat is er mis om daarna nog ff verkoeling met iedereen te zoeken aan het meer. Gezellig en samenbindend. Aansluitend heerlijk chinees gegeten met de commissie. Goed om op deze manier ook kennis te maken met onze begeleiding voor de komende twee weken.

‘s Avonds stond er alleen nog de avondsluiting op het programma. Maar ja, als om 10 uur de laaste WK wedstrijd van Nederland begint, hoef je daar niet zo veel campinggasten te verwachten. Dus hebben we als team de dag afgesloten, om daarna naar bed te gaan, of ook nog te gaan kijken in de Plaza.

‘s Zondags is altijd weer een mooie en aparte dag. ‘s Ochtends een prachtige campingdienst. En ‘s avonds een mooie Sing In met de band. Maar ja, als je ‘s middags na de bijbelstudie zit te rusten, en eigenlijk zit te wachten tot dat de eerste bandleden op komen dagen, dan wordt je steeds ongeruster als er om 4 uur nog niemand is, en om half 5 nog niemand. Als er dan om half 6 nog niemand is op komen dagen, dan weet je ‘t eigenlijk wel zeker: Vanavond hoeven we geen band te verwachten. Tja, wat doe je dan? Dit had ik ook nog nooit mee gemaakt. ‘t Is maar goed dat Dabar bij tijden lekker improviseren is, en dat hebben we dan ook nu maar gedaan. Helemaal geen Sing In kan natuurlijk niet, want er komen ook zat mensen van iets verder weg dan een van de dwarsstraten, en die wil je natuurlijk niet zonder een Sing In naar huis terugsturen. Tja, begeleiden tijdens een avondsluiting is tot daaraan toe, maar goed, dan moet je als captain het voortouw nemen, en gewoon de piano naar buiten slepen. onder de voorwaarde dat er de bekende nummers opgegeven werden, is het uiteindelijk toch nog een mooie Sing In geworden.

Ik moet wel zeggen dat ik na de eerste zondag echt het gevoel had dat ik mijn vuurdoop wel had gehad 😉

De dagen er op was het vooral wennen, en kennismaken met alle verschillende activiteiten. Hoewel het de eerste paar dagen echt niet druk was, en dat altijd vrij jammer is, was het nu eigenlijk wel fijn. We konden met al onze nieuwe teamleden rustig wennen aan het Dabarleven, en aan de omgang met elkaar in het team. En het is de teamspirit echt ten goede gekomen. We hebben buiten de activiteiten (en natuurlijk ook tijdens) heerlijke teammomenten en kunnen lekker ontspannen met elkaar omgaan. Al met al precies een sfeer die je wilt hebben binnen een goed functionerend Dabarteam.

In het kort kan ik zeggen dat we als team de eerste paar dagen echt genoten hebben, en steeds enthousiaster geworden zijn. Ook gaat het nu lekker vlot met alle activiteiten nu ieder zijn of haar draai gevonden heeft. En dat is voor mij persoonlijk ook wel fijn, want de eerste paar dagen soms voor 9 personen tegelijk denken is zeer vermoeiend.

We gaan ook deze week nog vrolijk verder met het organiseren van de kinderclub, tienerclub, middag- en avondactiviteiten, poppenkast, avondsluiting en soos.

Een hartelijke groet,

Jonathan (en natuurlijk de rest van het team: Willem, Daniel, Bouke, Marieke, Mariska, Femke, Abigail en Nadine)